Chesterton

GKC49Hij moet een imposante, ja intimiderende verschijning geweest zjn; twee meter lang, corpulent, warrige haardos, en graag rondluierend met een geladen pistool of een wandelstok waarin een sabel verborgen zat.

In zijn tijd zag hij de adel decadent worden, de intellectuele elite hedonistisch en arrogant. Hij flirtte als jonge kunstacademiestudent met revolutionaire politieke bewegingen en occulte filosofieën. Pas dankzij Frances, met wie hij in 1901 trouwde, herontdekte hij het christelijk geloof. Zijn hervonden christelijk geloof bracht hem in een bijzondere positie binnen de intellectuele elite van het Engeland van de vroege 20eeeuw. Onder toonaangevende intellectuelen – denk aan sciencefiction auteur H.G. Wells, toneelschrijver G.B. Shaw, filosoof Bertrand Russel – was het idee in zwang dat religie haar beste tijd gehad had. Chestertons bekering was een schandaal, een steen des aanstoots voor de Britten in het algemeen en de intellectuelen in het bijzonder.

De vraag die hij eens naar zijn vrouw stuurde toen hij op reis was; ‘Where Ought I to be?’ waarop ze ‘Home’ antwoorde, klinkt iets van door als een filosofisch, bijna existentieel, vertwijfeld, als een oudtestamentische hartenkreet  van de psalmist of Jeremia of – Chestertons favoriet – Job… Where ought i to be? Dit vertaalde zich in een enorm en grillig oeuvre – een luilekkerland voor de liefhebber, maar voor de gemiddelde belangstellende een nogal ondoorgrondelijke kluwen. Maar onze moderne tijd, die de specialist verkiest boven de klassieke, flamboyante uomo universale, kan hem maar moeilijk plaatsen, en het is jammer maar begrijpelijk dat hij een wat marginale, weinig zichtbare rol is gaan spelen.

Voor sommigen speelde hij een beslissende rol bij hun bekering. Beroemde voorbeelden zijn C.S. Lewis, die naar verluidt mede onder invloed van Chestertons The Everlasting Man zijn atheïsme afzwoer, en de Canadese Marshall McLuhan. De frasen waarmee die laatste bekend werd – ‘the medium is the message’ en de ‘global village’ – zijn typisch chestertoniaanse paradoxen. Ook had Chesterton een aanzienlijke literaire invloed. Niet de minste schrijvers noemden hem een inspiratiebron: J.R.R. Tolkien, Ernest Hemingway, Jorge Luis Borges, Graham Greene, Evelyn Waugh, Gabriel García Márquez, om maar wat klinkende namen te noemen.

Derko Laan

George Whitefield

Whitefield wordt wel de vader van ‘de agressieve werkwijze’ genoemd, een type evangelieverkondiging waarin niet wordt afgewacht of buitenstaanders naar de kerk komen, maar de evangelist hen bewust opzoekt.

Whitefield: ‘De mens heeft een vrije wil om naar de hel te gaan, maar niet één om naar de hemel te gaan, totdat God in hem het willen en het werken werkt.’

De methodisten gingen naar de allerarmsten, richtten de gevallen op, maakten drinkebroers tot ordentelijke burgers, brachten orde in verlopen gezinnen, deden het werk van de Goede Herder, en ontfermden zich over vele verloren schapen. Whitefield behoorde tot deze weldoeners. In Engeland bekommerde hij zich om verpauperde mijnwerkers, in het Amerikaanse Georgia hielp hij mee om in Bethesda een weeshuis op te zetten. Hij ontwierp een landbouwproject voor onderdrukte zwarten en kwam actief op voor de voor economisch gewin uit Afrika gesleepte slaven. Velen beschouwden hem als een…

View original post 701 woorden meer